باغ آینه

واگویه های تنهائی و شوق نهفتهء انشائی، وسوسه ها و دغدغه ها

از نخستین کتیبه تا خطابه های حرمت اندیشه، برآنم داشت تا باغی از آینه ها بیارایم

آراستنی نه از سر گفتن که فهمیدن و نه در حریم ادعا که گریزگاهی به روز مرگی

و یافتنی از یقین گمشده

برآنم تا اندیشه ها را در قاب آینه به حریم سخن بنشانم

و اندیشه هایتان را به امید مهر به راهی بکشانم

تا تن به زلال برکه های خیال بسپاریم و ره بسپاریم    وشایسته تر آنکه راهی  به هم بجوئیم از برکه های آینه لغزیده تو به تو

آه ای یقین گمشده، ای ماهی گریز

در برکه های آینه لغزیده تو به تو!

من آبگیر صافیم،اینک! به سحر عشق،

از برکه های آینه راهی به من بجو

شعر: احمد شاملو